Syrakuzy

Syrakuzy to miasto usytuowane we wschodniej Sycylii, którego patronką jest Święta Łucja. Powstało w 733 r.p.n.e., jako antyczna kolonia greckich Dorów z Koryntu. Początkowo miasto zajmowało tylko przybrzeżną część – wysepkę Ortygię. W VI wieku p.n.e. Syrakuzy zaczęły rozrastać się również na lądzie stałym, gdzie założono agorę oraz wzniesiono około 560-550 p.n.e. wielki peripteros dorycki poświęcony Zeusowi Olimpijskiemu. Od V wieku p.n.e. Syrakuzy były uważane za najpiękniejsze, najbogatsze i niewątpliwie najludniejsze miasto wyspy, posiadające dwa doskonałe porty, które zapewniały panowanie miasta nad wschodnią częścią Sycylii. Starożytne Syrakuzy składały się z pięciu dzielnic:

Achradine, gdzie znajdowała się świątynia Zeusa,
Tyche, gdzie znajdowała się świątynia bogini Tyche,
Neapolis, gdzie znajdował się największy teatr na Sycylii,
Epipolai,
wyspa Ortygia, gdzie znajdowało się silnie obwarowane akropolis i pałac tyranów.

W Syrakuzach żył i tworzył Archimedes, który zginął z rąk Rzymian podczas oblężenia miasta w czasie II wojny punickiej w 212 p.n.e. W trakcie tych walk skonstruował on wiele machin wojennych używanych do obrony miasta. Do II wojny punickiej Syrakuzy przystąpiły po stronie Kartaginy, chcąc odzyskać utraconą niezależność. Po zdobyciu przez Rzymian miasto w 212 p.n.e.  stało się częścią pierwszej kolonii imperium, czyli Sycylii.

W VII i VIII wieku Syrakuzy były atakowane przez  Arabów. Wraz z całą wyspą miasto dostało się pod panowanie arabskie w 878. W 1086 Syrakuzy zajęli Normanowie pod wodzą Rogera I zwanego Wielkim Księciem, którzy stworzyli, rządzone przez własną dynastię, dobrze prosperujące królestwo.

Teatr grecki, źródło: www.syrakuzy.lovetotravel.pl

Amfiteatr Rzymski – budowla pochodzi z III – IV wieku n.e. Kształtem przypomina elipsoidę,  wykopana została w skale Temenite. Arena otoczona jest wysokim podium, pod którym znajduje się korytarz, którym niegdyś prowadzono gladiatorów oraz dzikie zwierzęta. Amfiteatr służył  do wystawiania walk gladiatorów. W XVI wieku  został doszczętnie zniszczony przez Hiszpanów. Dawniej na arenę wchodziło się dwoma wejściami: północnym i południowym.

Ołtarz Zeusa – znajduje się na terenie nowej części miasta i jest jednym z najbardziejOłtarz Zeusa, źródło: www.syrakuzy.lovetotravel.pl reprezentatywnych zabytków Syrakuz. Wybudowany został w III wieku p.n.e. przez Hierona II, wodza syrakuzańskiego. Do czasów współczesnych dotrwała jedynie podstawa ołtarza, w całości wykuta w skale, ma ona prawie 200 m długości i ponad 20 m szerokości. W XVI wieku ołtarz, podobnie jak inne obiekty archeologiczne został splądrowany przez Hiszpanów, którzy wykorzystywali pozostałości archeologiczne do budowy fortyfikacji na wyspie Ortygia. Ruiny Ołtarzu Zeusa można zwiedzać codziennie od godziny 9.00 do 18.00.

Teatr Grecki – jest największym przykładem teatru greckiego na Zachodzie. Historycy przyjmują, żeTeatr grecki, źródło: www.syrakuzy.lovetotravel.pl obecna forma teatru pochodzi z rekonstrukcji, którą w III wieku p.n.e zarządził Hieron II, jednak pierwotna forma teatru pochodziła prawdopodobnie z VI wieku p.n.e. Teatr prawie w całości wykopany został w skale. Podzielony był, tak jak każdy teatr grecki na 3 części: kolon, orkiestrę i scenę. W tym teatrze w roku 476 p.n.e., po raz pierwszy wystawiona została tragedia Ajschylosa pod tytułem „Persowie”.  W XVI wieku, teatr tak jak i inne budowle starożytne został splądrowany przez Hiszpanów. Prace nad wykopaliskami trwały od XVIII do XX wieku. W rezultacie, dziś możemy podziwiać tą wspaniałą, starożytną budowlę. Podobnie jak i inne obiekty Parku Archeologicznego, Teatr Grecki czynny jest codziennie od godziny 9.00 do 18.00.

Światynia Apollina, źródło: www.syrakuzy.lovetotravel.pl

Świątynia Apollina –  to kolejny starożytny zabytek Syrakuz, znajduje się na terenie starej części Syrakuz, przy Luglio XXV Largo. Budowla wzniesiona została w VI wieku p.n.e. i była to najokazalsza dorycka świątynia na Sycylii. W ciągu kolejnych wieków świątynia pełniła rolę bazyliki, meczetu arabskiego i kościoła normańskiego. W XVI wieku zorganizowano tam koszary, znane jako Old Quarter. Od połowy XIX wieku zaczęto sukcesywnie rozbierać ruiny i tak już zniszczonego kościoła, co pozwoliło ujawnić ruiny starożytnej świątyni.

 

 

Ucho Dionizosa – to jedna z najbardziej atrakcyjnych jaskiń syrakuzańskich Ucho Dionizosa, źródło: www.syrakuzy.lovetotravel.plkamieniołomów, które znajdują się na terenie Parku Archeologicznego. Jaskinia ma 65 m długości i 23 m wysokości, a wewnątrz niej panuje niezwykła akustyka, być może dlatego jaskinia nosi nazwę „Ucho Dionizosa”. O miejscu tym krąży legenda, że Dionizos specjalnie wykuł w skale jaskinię żeby móc podsłuchiwać swoich więźniów lub w szybki sposób zapobiegać buntom.  Więźniowie zostali uwięzieni tam po klęsce armii Nikiasza w 1413 r. p.n.e.